Ο πρώτος full-length δίσκος των Blame Kandinsky είναι πλέον εδώ. Το όνομα αυτού “Spotting Elegance In Chaos” και όπως και η προηγούμενη κυκλοφορία τους “Pink Noise Motel” βρίθει από αντικρουόμενες επιρροές και πολύ έμπνευση, που πέφτει στα χωράφια του math/hardcore – ή έτσι λένε. Όποιος προσπαθήσει – σαν και εμένα – να κάνει review αυτού του δίσκου σύντομα θα βρει τον εαυτό του να αγανακτεί γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι καθαρό και εύκολο στους χαρακτηρισμούς. Μέρες τώρα γράφω και σβήνω λέξεις γι’ αυτό το δίσκο προσπαθώντας να βρω τις κατάλληλες, αλλά who cares θα γράψω ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι.
Το “Spotting Elegance In Chaos” από το πρώτο δευτερόλεπτο του opening κομματιού “Cowboys Are Devout” σε αρπάζει από τα μούτρα και σε κοπανάει στον τοίχο λες και είχε προηγούμενα μαζί σου. Παράνοια ανεμιγμένη με country περάσματα και πολύ ενέργεια και κάπως έτσι βρίσκομαι στο “Motivation”. Τόσα πράγματα χωμένα σε κομμάτι δυο λεπτών είναι δύσκολο να τα επεξεργαστεί ο εγκέφαλός μου. Το “Motivation” πέφτει λίγο σε ταχύτητα και μας φανερώνει την άλλη πλευρά των Blame Kandinsky, μια πιο groovάτη πλευρά. Κάτι που ακολουθεί στα επόμενα δυο κομμάτια “Hope” (με το επικό μπάσο περίπου στα μέσα και το μελωδικό του break) και “Beleave”(όπου βγαίνει η πιο καθαρή hardcorίλα, απ’όλα με το breakdown της). “Where The Sun Is Silent” και νοιώθουμε την κακία του πιο μεταλλίζοντος ήχου. Ένα πολύ σκοτεινό και ονειρικό interlude που χωρίζει στα δύο το δίσκο ακούει στο όνομα “Goya’s Polaroid”, όπου ξεκινάει με μια δαιμονισμένη – σαν από τον Εξορκιστή – απαγγελία και συνεχίζει με ένα τρομερό «αμανέ», αποτελέσματα της συμμετοχής της Βανέσσας Κουρτέση. Τέτοιες συμμετοχές προτείνονται προς επανάληψη. Περνώντας στο δεύτερο μέρος έρχεται το “Consuming Angels Breeding Demons” να μας ξυπνήσει απ’το όνειρο και να μας επαναφέρει στη φρενήρη πραγματικότητα των Blame Kandinsky. Επίσης αρκετά πιο ορθόδοξο hardcore κομμάτι από τα υπόλοιπα του δίσκου. Και είναι η σειρά του “Brenda”, ένα κομμάτι που έχω μια προσωπική εμπάθεια γιατί το θεωρώ το καλύτερο του δίσκου. Μάλλον είναι αυτό το κάτι που αγγίζει πιο πολύ την μεταλλάδικη πλευρά μου. Τα riffs εξαιρετικά και οι αλλαγές η μια καλύτερη από την άλλη. Ειδικά αυτά τα δυο τελευταία riff. Αυτό. Μετά από την έκρηξη fanboyισμού μου για το “Brenda” ας περάσουμε στο review του “Years of the Vulture” όπου πάλι έχουμε μια mid-tempo σχετικά με άλλα κομμάτια του δίσκου προσέγγιση. Αρκετά riff-driven και αυτό με ωραίες αλλαγές και tempo-shifts. Τέλος, το “Glasgow Smile” άλλη μια επιτυχημένη απόπειρα στην παράνοια που θέλουν να μας σερβίρουν οι Blame Kandinsky. Έχει και ένα πιασάρικο sing-along refrain στο τέλος για arena rock αλητείες.
To “Spotting Elegance In Chaos” είναι από τους δίσκους που κάθε φορά που τους ακούς προσέχεις και κάτι άλλο ή έχεις ένα καινούριο αγαπημένο σημείο ή κομμάτι. Αν έγραφα αυτό το review μια βδομάδα μετά, μπορεί να έγραφα αρκετά διαφορετικά πράγματα (εκτός απ’το “Brenda” που σπέρνει). Αυτό που με χαροποιεί είναι τόσο η δουλειά στα κομμάτια από πλευράς σύνθεσης και από πλευράς παραγωγής (εδώ να σημειωθεί πως ως επί το πλείστον ο δίσκος ηχογραφήθηκε live). Οι Blame Kandinsky από την πρώτη κιόλας ολοκληρωμένη τους κυκλοφορία έχουν ένα δικό τους χαρακτήρα και ναι μεν σέβονται της επιρροές τους, αλλά έχουν ήδη προχωρήσει μπροστά.
