Πέμπτη βράδυ στην Αθήνα και με διάφορα events να στολίζουν το κέντρο, εμείς αποφασίσαμε να παρακολουθήσουμε ζωντανά κάποιους παλιούς μας γνώριμους. Σε ένα άλλο –λίγο πιο rock and roll– σύμπαν, οι Black Lips θα ήταν μια μπάντα με τεράστια απήχηση. Με σχεδόν 25 χρόνια στην πλάτη και 10 albums (προσεχώς 11) που προσδιορίζονται κάπου μεταξύ φοβερού/πολύ καλού, οι Αμερικανοί φιγουράρουν ξεδιάντροπα ως ένα από τα πιο σημαντικά garage punk groups που κυκλοφορούν εκεί έξω τα τελευταία (κάμποσα όπως είπαμε) χρόνια. Αυτή ήταν η τρίτη –και η πιο φαρμακερή– φορά που μας επισκέπτονται.
Ανταπόκριση: Πάνος Παναγιωτόπουλος / Φωτογραφίες: Αλίκη Σεφέρου
Οκ, οι εποχές και τα μουσικά trends αλλάζουν, και οι Black Lips, καθώς το έχουν ρίξει και λίγο στην ψυχεδέλεια, δεν έχουν πια ένα νέο “Bad Kids” για να σπρώχνει τη δημοφιλία τους στα social και τις online πλατφόρμες. Δεν τους νοιάζει κιόλας. Αποτέλεσμα αυτού, μάλλον, ήταν και η σχετικά μικρή απήχηση του (τελικά φανατικού, όπως αποκαλύφθηκε) κοινού. Από την άλλη, για όσους βρέθηκαν εκεί λίγη σημασία έχει, καθώς οι Black Lips ισοπέδωσαν ξανά την αθηναϊκή σκηνή που τους υποδέχτηκε με μια performance σκέτη φωτιά.
Παρά την απώλεια του ενός κιθαρίστα, που κόλλησε στην Κωνσταντινούπολη λόγω διαβατηρίου, το group έκανε τα αδύνατα δυνατά για να μας προσφέρει μια εκρηκτική βραδιά. Συνθήκη που κατάφερε και με το παραπάνω, καθώς η φάση (και η πόρωση) είχε αρχίσει σταδιακά να ξεφεύγει. Χαμός, χορός, sing-alongs, πάθος και ένα από τα ομορφότερα vibes μεταξύ κοινού/μπάντας που έχουμε συναντήσει ποτέ. Ακούσαμε τα Modern Art, Family Tree, Stranger (!!!), Dirty Hands, Tongue Tied μεταξύ άλλων, το Hooker Jon όπου έκαναν τα αίσχη επί σκηνής (ξέρετε ’σεις), μια γηπεδική version του O Katrina!, με ένα encore στο οποίο έγινε ο προβλεπόμενος έξτρα χαμός στο πιο κοντινό σε hit single κομμάτι του καταλόγου τους, το Bad Kids που αναφέραμε και παραπάνω. Fun fact: φάνηκαν να το κουβεντιάζουν λίγο πριν το ακούσουμε, καθώς η main μελωδία ήταν μάλλον χρεωμένη στον κιθαρίστα που έλειπε και δεν ήταν εντελώς σίγουροι πως θα τους βγει. Ευτυχώς για εμάς, όλα πήγαν φίνα. Εντυπωσιακή η εμφάνισή τους, πιστεύεις ξανά στο rock and roll με κάτι τέτοιους.
Ξέρετε και τι άλλο ήταν φοβερό σε αυτή τη βραδιά; Οι δικοί μας SOMA που άνοιξαν το show των Αμερικανών. Το νέο μουσικό σχήμα του Ξάνθου Παπανικολάου (Bazooka) κέρδισε τις εντυπώσεις μας, καθώς οι συνθέσεις τους φλερτάρουν τόσο-όσο με το garage και το punk, με αρκετά ζόρικες –μα catchy– μελωδίες φορτωμένες στο fuzz, αλλά και με μια ωμή και κατά τόπους σκοτεινή αισθητική. Για να το πιάσετε καλύτερα, η Sub Pop θα ήταν χαρούμενη αν τους είχε στον κατάλογό της στα τέλη των ’80s. Φυσικά, η σκηνική τους παρουσία ήταν άψογη και οι προσδοκίες μας πια μεγάλες.
