Οι Bite Down αποτελούν νέο αίμα στο σύγχρονο metal, έρχονται από τη Σουηδία και κινούνται σε έναν ήχο που κοιτάζει κατάματα το σήμερα, χωρίς νοσταλγικά φίλτρα. Φέτος, μας συστήνονται επίσημα με το ντεμπούτο τους “Violent Playground”, έναν δίσκο που λειτουργεί περισσότερο σαν δήλωση ύπαρξης, παρά σαν προσπάθεια εντυπωσιασμού. Πατούν γερά πάνω σε ό,τι έχουν ακούσει, το περνάνε από το δικό τους φίλτρο και μας το σερβίρουν ωμά.
Ο τίτλος και το εξώφυλλο του album δεν υπόσχονται κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που τελικά ακούς. Από το πρώτο λεπτό, τα κομμάτια αποπνέουν μαυρίλα και συμπιεσμένη ένταση. Όλα είναι μικρής διάρκειας (κανένα δεν ξεπερνά τα τρία λεπτά) και κουβαλούν συσσωρευμένα νεύρα. Οι Bite Down παίρνουν στοιχεία από metalcore/deathcore και τα παντρεύουν με ηλεκτρονικά layers, hip hop και beats, βγάζοντας με αυτό τον τρόπο μια ελαφριά αρρώστια. Μπορεί να μην εντυπωσιάζουν, αλλά ακούγονται ευχάριστα. Χωρίς να το καταλάβεις θα βρεις τον εαυτό σου να κουνάει το κεφάλι σε κάποιο breakdown ή riff.
Σε γενικές γραμμές, σε όλες τις συνθέσεις θα ακούσεις πάνω-κάτω το ίδιο πράγμα. Αυτό όπως δεν σημαίνει ότι λείπουν οι στιγμές που ξεχωρίζουν από την πρώτη ακρόαση. Το “Deadweight” είναι η πιο βαριά στιγμή του δίσκου, με ένα αλλόκοτο κόψιμο στη μέση αλά Ghostemane που παγώνει τη ροή με τον σωστό τρόπο. Στο “Paralythe”, η συμμετοχή του frontman των Orbit Culture δίνει έξτρα βάρος και χαρακτήρα, ενώ το εναρκτήριο “Self Inflicted” κλείνει το μάτι στον ακροατή με ένα ακραίο ξέσπασμα προς το τέλος του. Το “Violent Playground” δεν κυνηγάει την πρωτοπορία, ούτε έχει τις μεγάλες στιγμές που μένουν χαραγμένες, αλλά λειτουργεί μια χαρά μέσα στα όριά του. Τα 23 λεπτά του περνάνε γρήγορα και ευχάριστα, αφήνοντας μια αίσθηση ότι άκουσες κάτι τίμιο. Μπορεί να μην σου αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις το σύγχρονο metal, αλλά δύσκολα θα πεις ότι πήγε χαμένος ο χρόνος που του αφιέρωσες.
