Οι Biffy Clyro είναι συμπάθεια μας και το Futique είναι το τελευταίο τους album. Έχοντας αποδεχτεί χρόνια τώρα την πιο airplay εκδοχή τους (μην περιμένετε και πολλά οι post-hardcore πρωτοδισκάκηδες εδώ), ο Simon Neil και τα δίδυμα έχουν καταφέρει να βρίσκονται στον αφρό του βρετανικού mainstream rock και κάθε κυκλοφορία τους να είναι ένα σημαντικό γεγονός. Σίγουρα δεν έχουν πια την απήχηση που είχαν την περίοδο των Opposites και Only Revolutions, μα οι Σκωτσέζοι έχουν πλέον αναπτύξει έναν σκληρό πυρήνα οπαδών που γεμίζουν τα venues, είτε παίζουν ως headliners σε μεγάλα φεστιβάλ είτε σε κλειστούς χώρους.
Το Futique (ένα mashup μεταξύ future και antique) στέκεται άνετα στις καλές στιγμές της δισκογραφίας τους, καθώς περιέχει κάποια εξαιρετικά singles (A Little Love, Goodbye, Hunting Season) που σίγουρα θα τραβήξουν την προσοχή των charts και των ραδιοφωνικών playlists. Απ’ την άλλη, υπάρχουν και οι πιο νευρικές, πιο heavy —με το γάντι— στιγμές όπως το anthem-ικό True Believer, αλλά και το Friendshipping με το γρήγορο tempo του. Το Shot One, με την όμορφη —σχεδόν dub— μπασογραμμή του, είναι ίσως ένα από τα πιο κολλητικά tracks του δίσκου, ξεχωρίζοντας αρκετά απ’ τη γενική αισθητική του album με την πιο synth λογική του. Το A Thousand And One είναι η απόδειξη πως οι Biffy Clyro τα πάνε πλέον καλύτερα στις heartbreaking μπαλάντες, με τα —έτοιμα για singalong— ρεφρέν, παρά στους κιθαριστικούς παροξυσμούς.
Βέβαια, πάντα υπάρχει ένα τραγούδι. Ένα τραγούδι σε κάθε δίσκο που κάνει ταπ ταπ στην πλάτη των παλιών fans, υπενθυμίζοντάς σου πως ακόμη το ’χουν, μα απλά δεν θέλουν να το πάνε εκεί πάλι. Two People In Love, και εμείς in love μαζί τους. Mon The Biff.
