Ένα αρχαίο συναυλιακό γνωμικό λέει πως για να δεις από κοντά τη θεά (και τη θέα ενίοτε), χρειάζεται να βλαστημήσεις θεούς και δαίμονες και να αντιμετωπίσεις τον Γολγοθά σου (a.k.a. Λυκαβηττός) κάτω από τους 40 βαθμούς Κελσίου στα έγκατα του αθηναϊκού καλοκαιριού. Ανήφορος, όχι αστεία. Χαλάλι όμως, καθώς η θεά – η Beth Gibbons ντε – αποζημίωσε τους τολμηρούς με ένα αξέχαστο show.
Ανταπόκριση: Πάνος Παναγιωτόπουλος / Φωτογραφίες: Δανάη Φωκίου
Με τον μέσο όρο ηλικίας να ακροβατεί μεταξύ 35-40, το όμορφο – σχεδόν γεμάτο – θέατρο του Λυκαβηττού μάς θύμισε τις παλιές καλές εποχές, που κάθε λίγο και λιγάκι τραβιόμασταν στο λόφο για να απολαύσουμε τους αγαπημένους μας μουσικούς. Η performance της Beth Gibbons κατάφερε να ξεπεράσει ακόμη και τις μεγαλύτερες προσδοκίες μας. Με τον μοναδικό της προσωπικό δίσκο ως καλλιτεχνικό εφόδιο και μια larger than life καριέρα με τους αξεπέραστους Portishead, η Αγγλίδα τραγουδοποιός – με την επίσης αξεπέραστη, χαρακτηριστική φωνή της και τα πανέμορφα, εσωστρεφή τραγούδια της – κατάφερε να μαγέψει άπαντες για σχεδόν 75 λεπτά.
Η άψογη παρουσία/παρουσίασή της, με τη βοήθεια των χαρισματικών μουσικών της (7 νοματαίοι παρακαλώ) και έναν ατσαλάκωτο ήχο να θριαμβεύει ως κερασάκι στην τούρτα της βραδιάς, μίλησε στις καρδιές μας, εμψύχωσε το midlife crisis μας, και με λίγα λόγια: αντί να ακούμε μπιτάκια πίνοντας κοκτέιλ Ιούλη μήνα, η κυρία ήρθε και – pardon my French – μας γ****ε καλοκαιριάτικα.
Ακούσαμε ολόκληρο το Lives Outgrown πλην ενός κομματιού, τα “Mysteries” και “Tom the Model” απ’ το project της με τον Rustic Man, καθώς και τα “Roads” και “Glory Box” των Portishead, κατά τη διάρκεια των οποίων η παραγωγή θα έπρεπε να μοιράζει χαρτομάντηλα. Η Beth, ωστόσο, τις στιγμές που δεν μας έκανε ψυχοθεραπεία με τις μουσικές της, μας ευχαριστούσε (μετρήσαμε 18 efkaristó και thank you) σαν Αγγλίδα τουρίστρια που μόλις της έδειξες κατά πού πέφτει η Ακρόπολη. Ταπεινή και τεράστια ταυτόχρονα. Όπως είπαμε: Θεά.
Απ’ την άλλη, αυτός που δεν ήταν ταπεινός ήταν ο Bill Ryder-Jones, που άνοιγε ως special guest τη βραδιά. Δεν ξέρουμε αν μας το κρατούσε μανιάτικο από την τελευταία φορά που ξανασμίξαμε (ως μέλος των The Coral τότε) στο φιάσκο των White Stripes, πάντως ο Bill είτε δεν μπορούσε να διαχειριστεί το κυριακάτικο show του είτε το να γίνεται αντιπαθητικός σε κάθε του ατάκα να είναι το στυλ του. Ναι, σαφώς και τα albums του είναι πολύ όμορφα (και εξαιρετικό το τελευταίο του), και ναι, τα τραγούδια που ακούσαμε επί σκηνής ήταν επίσης μια χαρά. Μα δεν αρκεί μόνο αυτό για μια αξιοπρεπή performance, ε; Μπορεί, βέβαια, να έφταιγε και σ’ εκείνον η ζέστη.
