Ο Λαβύρινθος δεν είναι ένας τόπος. Είναι μια κατάσταση. Και οι Automaton αξιοποιούν αυτή την ιδέα ως κεντρικό άξονα της νέας τους δουλειάς, παραδίδοντας ένα άλμπουμ που εστιάζει λιγότερο στη μυθολογική αφήγηση και περισσότερο στις έννοιες που κρύβονται πίσω από αυτήν: τον εγκλωβισμό, την αναμέτρηση με τον φόβο και την αναζήτηση διαφυγής.
Το Labyrinth αποτελεί τη φυσική συνέχεια μιας πορείας που έχει διαμορφώσει με συνέπεια το αθηναϊκό σχήμα τα τελευταία χρόνια. Η αναφορά στην ελληνική μυθολογία παραμένει παρούσα, όμως δεν χρησιμοποιείται ως αυτοσκοπός ούτε ως εύκολο μέσο δημιουργίας εντυπώσεων. Αντιθέτως, λειτουργεί ως το κατάλληλο πλαίσιο για να αναπτυχθεί ένα έργο με ξεκάθαρη θεματική κατεύθυνση και έντονο αφηγηματικό χαρακτήρα.
Από τις πρώτες κιόλας στιγμές του Labyrinth γίνεται σαφές ότι η αθηναϊκή μπάντα δεν ενδιαφέρεται να προσφέρει μια εύκολη ή άμεσα προσβάσιμη εμπειρία. Οι συνθέσεις αναπτύσσονται με υπομονή, οι επαναλήψεις αποκτούν ουσιαστικό ρόλο στην οικοδόμηση της ατμόσφαιρας και η ένταση αυξάνεται σταδιακά, χωρίς βιαστικές κορυφώσεις. Πρόκειται για έναν δίσκο που απαιτεί από τον ακροατή να ακολουθήσει τον δικό του ρυθμό και όχι το αντίστροφο.
Η βάση παραμένει το γνώριμο κράμα doom, sludge και post-metal που έχει καθιερώσει το συγκρότημα τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, το Labyrinth δείχνει πιο συγκεντρωμένο στον στόχο του. Οι κιθάρες λειτουργούν συχνά ως εργαλείο δημιουργίας χώρου και όχι απλώς βάρους, ενώ το ρυθμικό τμήμα διατηρεί μια σταθερή αίσθηση κίνησης ακόμη και στις πιο αργές και επιβλητικές στιγμές του δίσκου. Η παραγωγή υπηρετεί αυτή τη φιλοσοφία, αναδεικνύοντας τόσο τη δύναμη όσο και τις λεπτομέρειες των συνθέσεων.
Η αναφορά στον γνωστό μύθο δεν αντιμετωπίζεται ως αφηγηματικό τέχνασμα ούτε ως αφορμή για επιφανειακούς συμβολισμούς. Αντίθετα, οι Automaton χρησιμοποιούν το μυθολογικό πλαίσιο για να εξερευνήσουν διαχρονικές ανθρώπινες καταστάσεις και να δώσουν συνοχή σε ένα έργο που μοιάζει σχεδιασμένο ως ενιαία διαδρομή. Η αίσθηση της περιπλάνησης παραμένει παρούσα σε όλη τη διάρκειά του, ακόμη και όταν οι συνθέσεις αλλάζουν κατεύθυνση ή ένταση.
Αυτό που ξεχωρίζει στο Labyrinth δεν είναι η πρόθεση εντυπωσιασμού αλλά η αίσθηση σκοπού που διαπερνά το σύνολο του έργου. Οι Automaton δείχνουν να γνωρίζουν ακριβώς πού θέλουν να οδηγήσουν τον ακροατή και επιλέγουν να ακολουθήσουν αυτή τη διαδρομή χωρίς συμβιβασμούς. Ως αποτέλεσμα, το άλμπουμ λειτουργεί περισσότερο ως ενιαία εμπειρία παρά ως συλλογή αυτόνομων κομματιών, απαιτώντας από τον ακροατή να αφιερώσει χρόνο και προσοχή.
Αυτή η προσέγγιση ενδέχεται να δυσκολέψει όσους αναζητούν άμεσα σημεία αναφοράς ή ευδιάκριτα hooks. Για όσους, όμως, είναι διατεθειμένοι να ακολουθήσουν τη διαδρομή που χαράσσει η μπάντα, το Labyrinth προσφέρει ένα πυκνό και καλοδουλεμένο ακρόαμα, το οποίο αποκαλύπτει σταδιακά τις αρετές του.
Χωρίς να επιχειρούν να επαναπροσδιορίσουν τα όρια του είδους, οι Automaton καταθέτουν έναν δίσκο με σαφή ταυτότητα και αξιοσημείωτη συνοχή. Σε μια σκηνή όπου η υπερβολή συχνά συγχέεται με το βάθος, το Labyrinth επιλέγει τον δυσκολότερο δρόμο: αυτόν της ουσίας. Και δικαιώνεται.
