Κεραυνός εν αιθρία. Έτσι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το νέο, δωδέκατο, studio album των αμερικάνων thrashers. Και όχι μόνο λόγω της δεκαετίας που πέρασε από την προηγούμενη κυκλοφορία, αλλά και λόγω της ποιότητάς του που το καθιστά έυκολα την καλύτερη κυκλοφορία τους από το “Sound of White Noise” (1993)
Θεματικά το album πραγματεύται τις κοινωνικές αλλά και συναισθηματικές ανησυχίες της σύγχρονης πραγματικότητας, ειδωμένες μέσα από τα μάτια ανθρώπων στα 60 τους. Το ταξίδι της επίγνωσης που ξεκίνησε στο “Persistence of Time” (1990) φτάνει στην ολοκλήρωση του εδώ (όπως διαμηνύει και ο τίτλος) ενώ το σχετικό ρολόι φαίνεται σαν καρικατούρα θανάτου στο εκπληκτικό εξώφυλλο. “Persistence of Memory” πλέον καθώς η κοινωνία διαλύεται, το μέλλον φαντάζει ζοφερό και ο δρόμος είναι στρωμένος με αγκάθια για τη νέα γενιά.
«Στα χέρια των παιδιών, βάζουμε τα πιο κοφτερά μαχαίρια, και εκείνα κόβουν», λένε στο “Everybody’s Got a Plan” που μυρίζει 90ίλα μουσικά. Στο “It’s for the Kids” πέφτει το απαραίτητο thrash ξύλο ενώ ο αγέραστος Joey Belladonna χρωματίζει υπέροχα το μελωδικό, σχεδόν black metal, “The Edge of Perfection”. Αν κάτι χαρακτηρίζει το album αυτό είναι η μουσική ποικιλία καθώς κινείται από τον mosh παροξυσμό του “T.O.M.B.” στη δυναμική πολυμορφία του ομώνυμου εξαιρετικού τραγουδιού.
Οι Anthrax κάνουν θεαματική επάνοδο αποτίωντας φόρο τιμής στο παρελθόν τους αλλά βγάζοντας και μία εμφανή φρεσκάδα και όρεξη δίνοντας ένα πραγματικά αξιόλογο δίσκο. Προτείνεται ανεπιφύλακτα, ειδικά στους παλιούς οπαδούς τους.
