Η επιστροφή των American Football με το τέταρτο ομώνυμο άλμπουμ τους (LP4) δεν έχει καμία διάθεση για εντυπωσιασμούς. Και αυτό είναι τελικά το δυνατό του σημείο.
Ο δίσκος πατάει ξεκάθαρα πάνω σε ό,τι ξέρουμε από αυτούς: καθαρές κιθάρες, μελωδίες που χτίζονται αργά και μια μόνιμη μελαγχολία. Η διαφορά είναι ότι εδώ όλα ακούγονται πιο «ανοιχτά». Υπάρχει περισσότερος χώρος, περισσότερη ατμόσφαιρα, λιγότερη ανάγκη για δομή. Τα κομμάτια δεν βιάζονται να φτάσουν κάπου — απλώς εξελίσσονται.
Στιχουργικά, το LP4 είναι από τα πιο άμεσα πράγματα που έχουν γράψει. Δεν κρύβεται πίσω από εικόνες ή νοσταλγία. Μιλάει για σχέσεις που τελειώνουν, για αβεβαιότητα, για το βάρος του χρόνου. Ο Mike Kinsella δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει τίποτα και αυτό δίνει στον δίσκο μια πιο «βαριά» αλλά και πιο ειλικρινή αίσθηση.
Αν υπάρχει ένα στοιχείο που ξεχωρίζει, είναι η ωριμότητα. Οι American Football δεν προσπαθούν να ξαναγράψουν το παρελθόν τους. Δεν κυνηγούν το hype ούτε το συναίσθημα της πρώτης τους περιόδου. Αντίθετα, ακούγονται σαν μια μπάντα που έχει αποδεχτεί το πού βρίσκεται — και δουλεύει πάνω σε αυτό.
Συνθετικά, ο δίσκος δεν είναι εύκολος. Δεν έχει άμεσα hooks ούτε κομμάτια που θα σε κερδίσουν από το πρώτο άκουσμα. Θέλει χρόνο. Όμως όσο τον ακούς, τόσο αποκαλύπτεται. Οι λεπτομέρειες είναι εκεί και κάνουν τη διαφορά.
Συνολικά, το LP4 είναι ένας δίσκος χαμηλών τόνων αλλά μεγάλης ουσίας. Δεν αλλάζει τον ήχο των American Football, αλλά τον πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Πιο σκοτεινό, πιο αργό και πιο προσγειωμένο, είναι ίσως η πιο ώριμη δουλειά τους μέχρι σήμερα — και σίγουρα από τις πιο ουσιαστικές.
