Τις εμπειρίες είναι ακατόρθωτο να τις περιγράψεις και να είσαι όσο πιο κοντά γίνεται στην πραγματικότητα και σε αυτό που ο καθένας βιώνει. Έτσι, γίνεται αρκετά δύσκολο να αποδώσεις όσο γίνεται πιστότερα μια ζωντανή εμφάνιση ενός πολύ ιδιαίτερου συγκροτήματος, όπως είναι οι Βέλγοι Amenra. Οι ηγήτορες των τελευταίων χρόνων του post-sludge/metal ήρθαν για ακόμη μια φορά από τα μέρη μας — την τρίτη συνεχόμενη, αν δεν απατώμαι — και μας χάρισαν ένα συναυλιακό βράδυ από αυτά που όχι απλά δεν ξεχνιούνται, αλλά από αυτά που, σαν βαθιές χαρακιές, σε συντροφεύουν εφ’ όρου ζωής.
Ανταπόκριση: Χρήστος Κατσίμπας / Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου (πλήρες photo report εδώ)
Στην προβλεπόμενη ώρα τους, και με ένα πνιχτό σκοτάδι να κατακλύζει το Floyd, το συγκρότημα ανέβηκε στη σκηνή με το “Boden” να σκίζει τις σάρκες μας και να μας εισάγει στο ερεβώδες σκηνικό που στήνουν. Το “Razoreater” που ακολουθεί φαντάζει λυτρωτικό — αλλά δεν είναι — καθώς ξεδιπλώνει με μαεστρία το μαύρο πέπλο του πάνω από τα κεφάλια μας, που έχουν παραδοθεί στις ορέξεις του συγκροτήματος.
Όσο προχωράμε στο set με τα “Plus Pres De Toi” και “Silver Needle, Golden Nail”, η απόδοση των Amenra φτάνει σε εξωπραγματικά επίπεδα, μη μπορώντας να πάρεις τα μάτια σου από τη σκηνή και να χάσεις έστω μια στιγμή από τις καταιγιστικές, γεμάτες ένταση και πάθος ερμηνείες τους.
Οι Amenra, για μια ώρα και σαράντα λεπτά, είναι καταιγιστικοί, με ελάχιστες παύσεις ανάμεσα στα κομμάτια, μη αφήνοντάς μας να πάρουμε ανάσα. Οι τελευταίες νότες του “Diaken” μάς βρίσκουν αποσβολωμένους, με ένα τεράστιο «τι ζήσαμε απόψε;» να αιωρείται από πάνω μας.
