Yar ha ha har! You wanna know where you are, laddie? Alright then, let me tell you… Τέλος πάντων, ας προσπαθήσουμε να συγκρατηθούμε, αν και με όσα γίνανε το βράδυ της Δευτέρας στο Fuzz αυτό θέλει περισσότερη αυτοπειθαρχία απ’ όση διαθέτω… Για πάμε λοιπόν να τα πάρουμε από την αρχή.
Ανταπόκριση: Μανώλης Ροδοκανάκης / Φωτογραφίες: Δανάη Φωκίου (πλήρες photo report εδώ)
Και η αρχή έγινε με τους Roses of Thieves, οι οποίοι κατά τους ατζέντηδές τους είναι the upcoming Hungarian masters of folk-punk, EDM, and metal fusion. Ναι, οκ… μπορεί και όχι. Δεν τους ήξερα και δεν τους έχω ακούσει στουντιακά, αλλά live, αν και συμπαθέστατοι και με πολύ καλή ενέργεια επί σκηνής, εντούτοις στην ουσία τους είναι ένα female-fronted pop-metal σχήμα με eurovisionικές μελωδίες στη φωνή και κάπως άνευρα κομμάτια. Το ακορντεόν δε σε κάνει απαραίτητα folk παιδιά, ε; Για το punk δε θα το πιάσω καν. Τέλος πάντων, επειδή πολύ σας πρήζω, αν εξαιρέσουμε τα πολλά προηχογραφημένα μέρη, η live απόδοσή τους δεν ήταν κακή· τα παιδιά φάνηκε να το διασκεδάζουν, ο κόσμος –που ανταποκρίθηκε αρκετά καλά– μάλλον το ίδιο. Όχι και κακό ξεκίνημα εν τέλει.
Συνέχεια με τους Καναδούς Lutharo. Female-fronted κι αυτοί, αλλά κολιός με κολιό κι απ’ το ίδιο βαρέλι, ε; Εδώ έχουμε μελωδικό death – πιο αμερικάνικο και λιγότερο ευρωπαϊκό, αν αυτό βγάζει νόημα – το οποίο αποδόθηκε από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα απόλυτα πειστικά, ενώ ακόμα κι εγώ, που δεν είναι το είδος μου το συγκεκριμένο, δε μπορώ να μην θαυμάσω πόσο φυσικά και ανεπιτήδευτα γίνονταν οι μεταβάσεις από τα δυνατά στα μελωδικά μέρη και αντίστροφα. Ειδική μνεία οφείλει να γίνει στην frontwoman, όχι γιατί ήταν πολύ δυνατή frontwoman – που ήταν – αλλά γιατί επέδειξε ένα πραγματικά εντυπωσιακό ερμηνευτικό εύρος, διαθέτοντας πέρα από τα growls και τα brutal, πολύ πολύ καλά καθαρά και ακόμα και μερικές εξαιρετικές ψηλές. Τέλος πάντων, επειδή πολύ το κουλτουριάσαμε: οι Lutharo γάμησαν, άμα σας ψήνει η φάση τσεκάρετέ τους. Καπέλο, ρούμι, σπαθί, και πάμε παρακάτω.
Μην περιμένετε καμιά ιδιαίτερη εισαγωγή, σύντροφοι. Βγήκαν τα παραπετάσματα που έκρυβαν τα πλήκτρα και τα τύμπανα, φουσκώθηκε το τεράστιο παπί, και μπουμ, έσκασε εκείνη η τόσο χαρακτηριστική εισαγωγή του “Keelhauled” που πραγματικά, πραγματικά κουνάει τα πόδια σου παρά τη θέλησή σου… Μετά τα πάντα κύλησαν σε μια πανικόβλητη αναμπουμπούλα και αυτό, νομίζω, είναι η περιεκτικότερη περιγραφή που πρόκειται να διαβάσετε από μένα σε τούτο δω το κείμενο.
Κομμάτια πότε δυνατά και γρήγορα, πότε αργά και ρυθμικά, πότε σοβαρά, συνήθως γελοία· μπύρες και χέρια στον αέρα, βατραχοπέδιλα, πειρατικές σημαίες, ένα απίστευτο μπουλούκι που ένα βράδυ Δευτέρας ήθελε να περάσει καλά με μια μπάντα που σιγά-σιγά χτίζει τη δική της μυθολογία στο σύγχρονο Heavy Metal. Ένα Heavy Metal κακομούτσουνο, χωρίς ροκσταριλίκια, που δεν παίρνει πολύ σοβαρά τον εαυτό του, δε νιώθει ιδιαίτερη ανάγκη να φιλοσοφήσει, δε φοβάται να παίξει με αδιανόητα εθιστικά hooks – pun intended – και στο κάτω-κάτω νιώθει πολύ πολύ καλά με όλο αυτό. Και όχι, δεν ήταν απλά ένα πάρτι. Μην γελιέστε, σύντροφοι: περνάει λίγο πάνω από τα κεφάλια μας αυτό, γιατί η μπάντα –όπως είπαμε– δεν παίρνει πολύ σοβαρά τον εαυτό της κι έτσι μας βγαίνει να μην την πάρουμε κι εμείς. Αλλά η απόδοση των τυπάδων live ήταν άψογη, έτσι; Ο Mate είναι κιθαριστάρα, ο Chris είναι ένας πραγματικά χαρισματικός frontman – ακόμα και με τον δικό του, μη χαρισματικό τρόπο – ο πληκτράς που αναλαμβάνει τα growls σπέρνει… Καταλαβαίνετε πού το πάω;
Περάσαμε καλά, χορέψαμε, λουστήκαμε μπύρα, αλλά αν μέναμε στο «απλά πάρτι» θα μειώναμε μια μπάντα που έχουμε το προνόμιο – ναι, προνόμιο είναι, σκάστε – να τη βλέπουμε ακριβώς τη στιγμή που συμβαίνει. Που βγάζει νέο δίσκο πριν 4 μήνες και έρχεται και παίζει 4 κομμάτια από αυτόν, γιατί ο νέος δίσκος είναι μέρος της ιστορίας της που χτίζεται ακόμα, όχι αφορμή για να βγει σε περιοδεία.
Που έχει hit που λέγεται “Banana” – και γαμάει! Που πέρα από τον καρχαρία που αποδίδει το rap break του “Hangover”, αυτή τη φορά ανέβασε και παπαγάλο στη σκηνή – ναι, για τα γυναικεία μέρη, τι θέλετε τώρα; Και αν πρέπει ντε και σώνει να βρω ένα κουσούρι σε όλο το show, το μοναδικό που μπορώ να πω είναι ότι οι περισσότεροι ξέραμε τι να περιμένουμε, οπότε δε μας χτύπησε κατακούτελα όπως εκείνη την πρώτη φορά πριν κάτι χρόνια. αι ότι ο κόσμος δεν ενθουσιάστηκε όσο εγώ που παίξανε το “Uzbekistan”, αλλά δε μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωή, έτσι;
Μπορούμε να έχουμε όμως τους Alestorm, στο peak της καριέρας τους, να μας ισοπεδώνουν μπροστά σε ένα τεράστιο φουσκωτό παπί. Μπορούμε να έχουμε έναν αδιανόητο πανικό στο “Drink”. Και μπορούμε να έχουμε ένα ασφυκτικά γεμάτο Fuzz να τραγουδάει το “Fucked with an Anchor”. Δεν είναι όλα, αλλά είναι αρκετά. Δεν ξέρω τι άλλο θέλετε δηλαδή πια… Άντε. Με το καλό και σε καλοκαιρινό φεστιβάλ, να γίνει κανονική λεηλασία!
PS. We’re on a quest to the middle of the sea, fuck the fucking land, fuck the fucking mountains! Μπορούμε να έχουμε και αυτό. Δε γράφονται κάθε μέρα τέτοιοι στίχοι, σύντροφοι…
