Οι συναυλίες των Alcest για όσους τους γνωρίζουν αποτελούν ένα μαγικό ταξίδι. Μία εμπειρία που πρέπει να ζήσεις για να μπορέσεις να την περιγράψεις πιο σωστά. Αυτό λοιπόν ζήσαμε το βράδυ της Τετάρτης στο Gagarin 205.
Ανταπόκριση: Γιώργος Δριτσόπουλος / Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου (περισσότερες εδώ)
Οι πόρτες άνοιξαν όπως και βάσει του προγράμματος στις 20.30 και κατά τις 21.00 στην σκηνή βγήκαν οι Once upon a Winter ένα post – rock συγκρότημα με βάση την Θεσσαλονίκη. Η πενταμελής μπάντα ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να προλογίσει την εμφάνιση των Alcest. Το μουσικό τους στυλ ταίριαζε απόλυτα στην βραδιά. Ένα καλοδουλεμένο συγκρότημα, μας συντρόφευσε για περίπου 40 λεπτά. Σφιχτοδεμένος ήχος, μεγάλες συνθέσεις, και αρκετή όρεξη συνέθεσαν ένα ιδανικό κοκτέιλ ηχητικής απόλαυσης. Το μόνο αρνητικό ήταν πως σε κάποιες στιγμές τα φωνητικά δεν ακουγόντουσαν όσο δυνατά θα έπρεπε. Συνολικά μία πολύ ωραία εμφάνιση, με τραγούδια και από τον επερχόμενο δίσκο τους. Σίγουρα ένα συγκρότημα που αξίζει της προσοχής μας.
Η ώρα περίπου 21.50 και ο κόσμος είχε αρχίσει να γεμίζει συνολικά τον χώρο εν αναμονή των πολύ αγαπημένων Γάλλων Alcest. 22.15 το συγκρότημα ανεβαίνει στην σκηνή εν μέσω θερμών χειροκροτημάτων και οι πρώτες νότες από το Komorebi ακούγονται. Το τι ακολούθησε θα μπορούσα να το περιγράψω ως ΜΑΓΕΙΑ. Καταπληκτικός ήχος, από την πρώτη στιγμή, και ένα συγκρότημα έτοιμο να μας ταξιδέψει. Είχα ιδιαίτερη περιέργεια να δω πως θα αποτυπωθούν live κάποια από τα νέα τραγούδια ειδικά γιατί το συγκρότημα κανονικά απαρτίζεται από δύο άτομα, οπότε αναγκαστικά για τις ανάγκες μίας ζωντανής εμφάνισης την ομάδα συμπληρώνουν δύο εξαίσιοι μουσικοί. Αυτό που μου άρεσε είναι πως για έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζει αυτή την λεπτομέρεια, αυτό δεν θα γινόταν ποτέ αντιληπτό. Πολύ δεμένοι όλοι και με πολύ καλή συνεργασία . Συνέχεια με L’Envol και Amethyste όλα από τον νέο δίσκο τους με τίτλο Les Chants de l’Aurore. Ο Neige είναι μία φοβερή προσωπικότητα, με μία πολύ ιδιαίτερη αύρα την οποία και αποπνέει στην σκηνή.
Σε αυτό το σημείο μίλησε και πρώτη φορά, ευχαριστώντας το κοινό για την παρουσία του και με ένα πολύ ευγενικό πρόσωπο γεμάτο από την αγάπη που λάμβανε συνέχισε με δύο πολύ αγαπημένα παλαιότερα τραγούδια Protection και Sapphire όπου και το κοινό ήταν πολύ εκδηλωτικό δείχνοντας την αγάπη τους για όλο το φάσμα της δισκογραφίας τους. Μετά ακούσαμε ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει ποτέ το φοβερό Écailles de lune – Part 2 στο οποίο η απόδοση τους ήταν συγκλονιστική. Η μουσική των Alcest είναι προορισμένη για να ακούγεται σε τέτοια venues και ο χώρος λειτούργησε υποδειγματικά σε αυτό.
Flamme Jumelle και το κοινό ξεκινά έναν μαγικό χορό μαζί με όλο το συγκρότημα δείχνοντας πως το συγκεκριμένο τραγούδι αποτελεί και το χιτάκι του νέου δίσκου. Επιστροφή στο παρελθόν με Le Miroir & Souvenirs d’un autre monde και η απόδοση του συγκροτήματος αψεγάδιαστη. Κάπου εκεί ο Neige προλογίζει και το τελευταίο κομμάτι για την νύχτα, το Oiseaux de proie ένα τραγούδι που στο live ακούστηκε καλύτερα και από τον δίσκο.
Και εκεί που νομίζαμε ότι η βραδιά τελείωσε, encore και επιστροφή με ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια των Alcest Autre temps και το Gagarin σύσσωμο μαζί και εγώ να τραγουδάει Γαλλικά χωρίς να γνωρίζει. Αυτό λοιπόν είναι και η μαγεία της μουσικής. Η ικανότητα να σε συνδέει με κάτι που νιώθεις οικείο ακόμη και αν είναι ξένο για σένα. Η μαγική αυτή βραδιά έκλεισε με το τραγούδι L’Adieu, το αντίο λοιπόν. Ιδανικός τρόπος να φύγεις, να κλείσεις, αφήνοντας μία γλυκιά προσμονή για να τα ξαναπείς κάποια στιγμή στο μέλλον.
