Την τελευταία – σχεδόν – εικοσαετία, ο Oliver Ackermann έχει δικαίως χρεωθεί μια γενναία μερίδα ευθύνης της εξέλιξης του μοντέρνου noise rock που κυκλοφορεί εκεί εξω τα τελευταία – αντίστοιχα – χρόνια. Μετά τα, κομβικά για το genre, τρία πρώτα άλμπουμ των A Place To Bury Strangers (A Place To Bury Strangers, Exploding Head, Worship), οι Αμερικανοί καθιέρωσαν έναν ολόδικο τους trademark ήχο – σταθερή επιρροή για πολλά groups εκεί έξω.
Με όλα τα παραπάνω ως ακλόνητη συνθήκη, κάθε νέο δισκογραφικό βήμα των APTBS θα είναι πάντα κάτι παραπάνω απο «μια ακόμη κυκλοφορία» στο άπληστα χαοτικό, και ατελείωτο streaming ήχων, που σχεδόν καθημερινά καταναλώνουμε. Χαοτικό, μα τέλεια συντονισμένο, είναι και το πρόσφατο “Synthesizer” τους.
Αν και από τον τίτλο του, αρχικά, ψαρώνεις πως το γύρισαν και αυτοί σε ρετρό synths, οι APTBS καταφέρνουν τελικά ένα από τα σπουδαιότερα albums της καριέρας τους, χωρίς να περιορίζουν στο ελάχιστο τον ιδιαίτερα εθιστικό ήχο τους. Η ζωντάνια που αρκετοί εντοπίσαμε στο “See Through You” (2022), επανέρχεται μέσω της νέας τους δουλειάς, και κερδίζει εκ νέου τις εντυπώσεις. Αποτέλεσμα, ίσως, του σταθερού line-up που έχει επιλέξει ο Ackermann τα τελευταία χρόνια για την μπάντα του, το “Synthesizer” συμπεριφέρεται περισσότερο ως ένα εμπνευσμένο δημιούργημα ομαδικής δουλειάς, παρά ως προϊόν μιας εμμονικής ιδιοφυΐας, που επαναλαμβάνει συνεχώς τον εαυτό της.
Πέρα από την αξία του ως ολοκληρωμένου album, εδώ μέσα θα βρει κανείς μερικά από τα πιο όμορφα tracks που το group έχει ποτέ συνθέσει. Η underground βερολινέζικη αύρα του “Fear Of Transformation” (ναι, οκ, εδώ έχουμε και λίγο «μπλιμπλίκι») θα σε κάνει – σχεδόν – να χορέψεις, ενώ οι κοφτές κιθάρες του “Join The Crowd” που ακολουθεί αμέσως μετά, θα σε χορτάσει συναισθηματικά. Τα “You Got Me” και “Plastic Future” κρύβουν μέσα τους μια γερή δόση από τα παλιά, ενώ το “Have You Ever Been In Love” είναι, ίσως, το ομορφότερο κομμάτι εδώ. Από την άλλη, το “Bad Idea” είναι ο ορισμός της noise φάσης τους, και ώρες-ώρες αναρωτιέσαι πώς κατάφεραν να το ηχογραφήσουν και να βγάζει νόημα. Έπος.
Το “Synthesizer” είναι ένα ακόμα μεγάλο βήμα στην δισκογραφία των A Place To Bury Strangers, το οποίο οι fans – και όχι μόνο – θα το ευχαριστηθούν μέχρι την τελευταία distorted νότα του. “Comfort Never Comes” μας λένε στο τελευταίο track, και (καλλιτεχνικά τουλάχιστον) ευτυχώς έχουν δίκιο.
