Αν μπορούσαμε να επιλέξουμε την κατάλληλη μουσική για να συνοδέψει αναγνώσματα όπως το Storm (το 80’s sci – fi epic του Don Lawrence) ή του Dune του Frank Herbert δε θα ήταν άλλη από αυτή των The Sword. Με θεματολογία επηρεασμένη εμφανέστατα από το cult συγγραφικό περιβάλλον των Robert E. Howard, Philip K. Dick αλλά και από τη νορβηγική μυθολογία, οι τεξανοί του J. D. Cronise είναι μια από τις σημαντικότερες μπάντες της τελευταίας δεκαετίας.
Από το 2007 και το ντεμπούτο τους “Age of Winters” -με το εξαιρετικό εξώφυλλο σχεδιασμένο από τον Conrad Keely των …and you will know us by the Trail of Dead- έως και το “Apocryphon” του 2012, συνθέτουν με άνεση retro heavy metal epics αλλά και stoner doom ύμνους, χρησιμοποιώντας πανέξυπνα και με εφευρετικότητα όλα τα “κλισέ” του εν λόγω είδους, ανακυκλώνοντας πρωτότυπα τον ήχο τους ανά κυκλοφορία χωρίς να γίνονται σε καμία των περιπτώσεων κουραστικοί ή βαρετοί, παγίδα πολλές φορές συνώνυμη με τις μουσικές που εξυπηρετούν.
Στο φετινό, ολόφρεσκο “High Country”, η συνταγή, παρά τις γκρίνιες των σκληροπυρηνικών metalheads, αλλάζει. Και πολύ καλά κάνει. Τα μεγαλειώδη εξοντωτικά riffs και οι γηπεδικές παραγωγές δίνουν την θέση τους σε μια πιο ψυχεδελική παλιομοδίτικη cool α λα Thin Lizzy εκδοχή τους. Με τον μετρονόμο να πέφτει κυριολεκτικά στα μισά, οι The Sword επαναπροσδιορίζουν μεθοδικά τον ήχο τους ξεφεύγοντας εγκαίρως από την γραφικότητα που θα μπορούσαν με ευκολία να βολευτούν. Χωρίς να σε τραβάει απ’ το στομάχι από την πρώτη ακρόαση, το “High Country” σε αντίθεση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους χρειάζεται αρκετές ακροάσεις για να αντιληφθείς την δομή του που ενώ εξακολουθεί να τηρεί τους κανόνες, κυκλοφορεί με την ίδια άνεση και εκτός αυτών μπλέκοντας πετυχημένα prog-rock και proto-metal στοιχεία.
Αν και η σχεδόν μιας ώρας διάρκειας του album κυλάει με ευκολία, δε μπορούμε να παραβλέψουμε την τριπαριστή spaced out ατμόσφαιρα του εναρκτήριου instrumental “Unicorn Farm”, που η τακτική του δείχνει να επαναλαμβάνεται και στο “Agartha”, χρησιμοποιώντας synths και drum loops που στο παρελθόν είχαμε συναντήσει σχεδόν μόνο στην έναρξη του ομώνυμου track του “Apocryphon”. Στα “Empty Temples” και “High Country” βγάζουν Blue Cheer παραξενιές, με τα μελωδικά φωνητικά να έχουν τον πρώτο ρόλο, παραμερίζοντας -σχετικά πάντα- τα guitar riffs. Στα “Tears like Diamonds” και “The Dreamthieves” οι ’70s classic rock εμμονές τους παίρνουν περίτεχνα σάρκα και οστά, ενώ στα “Suffer No Fools” και “Buzzards” o ακροατής βρίσκει τους Sword της “Gods of the Earth” σχολής. Το πιο συνθετικής άποψης ενδιαφέρον track είναι μάλλον το “Seriously Mysterious”, όπου η διάθεση πειραματισμού με πιο μοντέρνες τακτικές (πάντα με ρετρό αισθητική) είναι εμφανής.
Όπως όλοι οι δίσκοι των Sword, έτσι και το “High Country” παρά την τάση του για αλλαγή ακούγεται το ίδιο άνετα κερδίζοντας το στοίχημα ότι μπορούν με την ίδια ευκολία που ανεβάζουν τους παλμούς σου, να σε αράξουν σε μια πολυθρόνα απολαμβάνοντας τους το ίδιο ευχάριστα.
